(1)- ( الحمْدُ للهِ الّذِي اطْعَمَنِي هذَا وَرَزَقَنِيَهُ مِنْ غَيرِ حَوْلٍ مِنِّي وَلاَ قُوّةٍ )
«Əl-həmdu lilləhi-l-ləzi ətaməni həzə va razəqanihi min ğeyri haulin minni va lə quvvatin»
(Özüm heç bir qüdrət və güc sərf etmədən mənə bu təamı qismət edən və ruzini verən Allaha həmd edirəm).

(2)- ( الحَمْدُ للهِ حَمْداً كَثِيراً طَيّباً مُبَارَكاً فِيهِ غَيْر [مُكَفّيً وَلاَ] مُوَدّعٍ ولا مُستَغنيً عَنهُ رَبّنا )
«Əl-həmdu lilləhi həmdən kəsiran tayyibən mubərakən fihi, ğeyra [məkfiyyin va lə] muvaddəin va lə mustəğnəən anhu rabbənə»
(Həmd Allaha məxsusdur! Çox-çox xoş, uğur gətirən (əvəzi olmayan) və arası kəsilməyən. Bizim Rəbbimizin buna ehtiyacı olmasa da, biz belə deyirik).

(1) Əbu Davud, ət-Tirmizi, İbn Macə. Bax: ət-Tirmizi, dəqiq. nəşri,
(2) əl-Buxari, 6/214; ət-Tirmizi, 5/507.

Müsəlmanın Qalası kitabından
www.islamevi.az