Mömin üçün münasibdir ki, onun Allahdan qorxusu və Ona ümid bağlaması bərabər səviyyədə olsun. Çünki, bunlardan hər hansı birinin digərini üstələməsinə imkan verilərsə; o zaman həmin insan həlak oldu. İmam Əhməd bu barədə (Quran və Sünnədən) dəlillər gətirmişdir.

Məsələnin belə olmasının səbəbi budur ki, kimsənin Allah qorxusu (digərini, yəni Allaha ümid etməyi) üstəyələrsə, o zaman həmin insan ümidsizliyə düşür, kimsənin ümidi (digərinə, yəni Allahdan qorxusuna) üstün gələrsə o zaman həmin kəs Allahın məkrindən özünü salamat, qorunmuş hesab etmək kimi hissiyata qapanır.

İxtiyaarat əl-Fiqhiyyə min Fətəvə Şeyxul İslam ibn Teymiyyə səh.85